დავით ბაგაური — ბაგაურის მარანი — მცირე მარნების ანთოლოგია (142)

- გვიამბეთ თქვენი მარნის შესახებ, რამ შთაგაგონათ, რომ მეღვინე გამხდარიყავით?

- ჩვენი ოჯახის ღვინის ისტორია თაობებს გადაეცემა და მიწის, ტრადიციისადმი სიყვარულითაა გამსჭვალული. მარნის შექმნის მთავარი შთაგონება იყო სურვილი, შეგვენარჩუნებინა ის უნიკალური ღვინის კულტურა, რომელიც საუკუნეების განმავლობაში ყვაოდა ჩვენს რეგიონში – კახეთში. ჩვენ გვჯერა, რომ ღვინო მხოლოდ სასმელი არ არის – ეს არის ისტორია, მიწის სული და ადამიანების შრომა ერთ ბოთლში მოქცეული.

ბაგაურის მარნის დაარსებისას მიზნად დავისახეთ, რომ ტრადიციული ქვევრის მეთოდი შეგვენარჩუნებინა თანამედროვე სტანდარტებთან ერთად. ჩვენ თვითონ ვზრდით ვაზს ახმეტაში და ვაწარმოებთ ბუნებრივ, გაუფილტრავ ღვინოს, რომელიც ინარჩუნებს ნამდვილი ქართული ღვინის არომატსა და ხასიათს.

ღვინის წარმოება ჩემთვის მხოლოდ ბიზნესი არ არის – ეს არის გზა, რომლითაც ვუკავშირდები ჩემს ფესვებს, ოჯახსა და ტრადიციას. ყოველი მოსავალი, ყოველი ქვევრი და ყოველი ბოთლი ჩვენი სიყვარულისა და შრომის შედეგია. სწორედ ეს ემოცია და სურვილი – გავაგრძელო წინაპრების საქმე და ქართული ღვინო მსოფლიოს გავაცნო – გახდა მთავარი მიზეზი იმისა, რომ მეღვინე გავმხდარიყავი.

- ვაზის რომელი ჯიშები გაქვთ გაშენებული და თქვენთვის რომელი ჯიშია განსაკუთრებით საინტერესო?

- ვაზის ჯიშებს რაც შეეხება, ჩვენ გვაქვს კახური მწვანე, ქისი, ხიხვი და რქაწითელი. ჩემთვის ყველაზე განსაკუთრებული ჯიში ხიხვია, რადგან ერთ-ერთი უძველესი ჯიშია და ასევე განსაკუთრებულ არომატს სძენს ღვინოს.

- რა სახის სირთულეები, დაბრკოლებები შეგხვედრიათ თქვენს საქმიანობაში? რა უნდა დაიხვეწოს ყველაზე მეტად ღვინის სფეროში?

- ღვინის წარმოების გზა ძალიან ამაღელვებელი და საინტერესოა, მაგრამ, ამავე დროს, სავსეა სირთულეებითაც. ჩვენთვის ერთ-ერთი მთავარი დაბრკოლება იყო მცირე საოჯახო მარნის რესურსების შეზღუდულობა – ტექნიკური აღჭურვილობის განახლება, თანამედროვე სტანდარტების დანერგვა და ხარისხის მუდმივი კონტროლი დიდ ინვესტიციებს მოითხოვს. გარდა ამისა, ახალგაზრდა მარნებისთვის რთულია ბაზარზე შესვლა და საკუთარი პროდუქტის ცნობადობის გაზრდა კონკურენტულ გარემოში, სადაც უკვე დამკვიდრებული ბრენდები დომინირებენ.

სირთულეებიდან განსაკუთრებით გამოვყოფდი ასევე ბაზრის ინფრასტრუქტურულ პრობლემებს – მცირე მარნებისთვის ექსპორტზე გასვლა ხშირად დაკავშირებულია ბიუროკრატიულ სირთულეებთან და ფინანსურ ხარჯებთან, რაც აფერხებს განვითარებას. გარდა ამისა, საქართველოში ღვინის ტურიზმი ჯერ კიდევ ბოლომდე არ არის განვითარებული და ეს სფერო უფრო მეტ მხარდაჭერასა და ინვესტიციას საჭიროებს, რათა მცირე მარნებმაც შეძლონ ტურისტების მოზიდვა და საკუთარი პროდუქტის პოპულარიზაცია.

ჩემი აზრით, ყველაზე მეტად რაც უნდა დაიხვეწოს, არის მცირე და საშუალო მარნების მხარდაჭერის სისტემა – როგორც სახელმწიფოსგან, ასევე კერძო სექტორისგან. აუცილებელია მეტი განათლებისა და პრაქტიკული ტრენინგების შეთავაზება მეღვინეებისათვის, თანამედროვე მარკეტინგული ინსტრუმენტების გაცნობა და საერთაშორისო ბაზრებზე გასვლის ხელშეწყობა. ასევე, მნიშვნელოვანია ღვინის ხარისხის კონტროლისა და სერტიფიცირების პროცესის გამარტივება, რაც გაზრდის ქართული ღვინის კონკურენტუნარიანობას და კიდევ უფრო მეტად დაამკვიდრებს მას მსოფლიო ბაზარზე.

- როგორია ღვინის დაყენების თქვენეული ტექნოლოგია და პროცესი?

- ჩვენი მარნის მთავარი ფილოსოფიაა ტრადიციისა და ბუნების პატივისცემა, ამიტომაც ღვინოს ვაწარმოებთ უძველესი ქართული მეთოდით – ქვევრში. ეს ტექნოლოგია თაობიდან თაობას გადაეცემოდა და დღემდე ერთ-ერთ ყველაზე ბუნებრივ და უნიკალურ მეთოდად მიიჩნევა მსოფლიოში.

პროცესი იწყება ვაზის მოვლიდანვე – ჩვენი ყურძენი იზრდება საკუთარ ვენახებში, ახმეტაში, ბუნებრივ პირობებში, მინიმალური ქიმიური ჩარევის გარეშე. მოსავლის აღების შემდეგ, ყურძენს ხელით ვკრეფთ, რაც ხარისხის შენარჩუნებაში გვეხმარება. შემდეგ ყურძენი მთლიანად – რბილობით, კურკითა და კანის ჩათვლით – თავსდება მიწაში ჩამარხულ ქვევრებში, სადაც ბუნებრივი დუღილი იწყება. ეს პროცესი მიმდინარეობს ბუნებრივად არსებული საფუარებით და დამატებითი ქიმიური საშუალებების გარეშე.

დუღილის შემდეგ ღვინო რჩება ქვევრში რამდენიმე თვე – ამ პერიოდში ის ნელ-ნელა იწმინდება, ყალიბდება მისი არომატი, სტრუქტურა და ხასიათი. საბოლოოდ, ღვინოს ვწურავთ და ბოთლებში ვასხამთ გაუფილტრავად, რაც ნიშნავს, რომ მასში შეიძლება მცირე ნალექი დარჩეს – ეს კი სწორედ მისი ბუნებრიობისა და ავთენტურობის ნიშანია.

ჩვენთვის ეს პროცესი არ არის მხოლოდ ტექნოლოგია – ეს არის ხელოვნება და ტრადიცია, რომელიც აერთიანებს მიწას, ადამიანს და დროს. სწორედ ამიტომ ჩვენს ღვინოს გააჩნია განსაკუთრებული არომატი, სიღრმე და სული, რაც ქართულ ქვევრის ღვინოს გამორჩეულად აქცევს მთელ მსოფლიოში.

- როგორია თქვენი და თქვენი მარნის სამომავლო გეგმები და რას ურჩევდით დამწყებ მევენახე-მეღვინეებს?

- ჩვენი სამომავლო მიზანია „ბაგაურის მარნის“ განვითარება ისე, რომ იგი გახდეს არა მხოლოდ ხარისხიანი ღვინის მწარმოებელი, არამედ ქართული ტრადიციული მეღვინეობის ღირსეული წარმომადგენელი საერთაშორისო ასპარეზზეც. გვინდა გავაფართოოთ ვენახების ფართობი და დავნერგოთ ახალი, როგორც ადგილობრივი, ისე იშვიათი ვაზის ჯიშები, რათა შევქმნათ განსხვავებული და უნიკალური ბრენდები. ერთ-ერთ პრიორიტეტად ვხედავთ ღვინის ექსპორტის განვითარებას – ჩვენი მიზანია ქართული ქვევრის ღვინო უფრო მეტმა ადამიანმა დააგემოვნოს მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყანაში.

გარდა ამისა, სამომავლოდ ვგეგმავთ მარნის ტურისტულ მიმართულებად გადაქცევას – შევქმნათ სივრცე, სადაც სტუმრები შეძლებენ ჩვენი ვენახების დათვალიერებას, მონაწილეობას მიიღებენ ღვინის დაყენების პროცესში და საკუთარ თავზე გამოცდიან ქართულ მეღვინეობის კულტურას. გვჯერა, რომ ასეთი გამოცდილება არა მხოლოდ ზრდის ღვინის ფასეულობას, არამედ ამყარებს კავშირს ადამიანებსა და ტრადიციას შორის.

დამწყებ მევენახე-მეღვინეებს კი, პირველ რიგში, ვურჩევ მოთმინებასა და სიყვარულს თავიანთი საქმისადმი. ეს სფერო მოითხოვს დიდ შრომას, პასუხისმგებლობას და რწმენას, რომ შედეგი დროთა განმავლობაში აუცილებლად მოვა. მნიშვნელოვანია, არ ეშინოდეთ შეცდომების – თითოეული წელიწადი ახალი გაკვეთილია და გამოცდილება სწორედ ამ პროცესში ყალიბდება. ასევე აუცილებელია ტრადიციისა და ინოვაციის ბალანსის პოვნა: დაიცავით ქართული მეღვინეობის ფასეულობები, მაგრამ, ამავე დროს, იყავით გახსნილნი თანამედროვე მიდგომებისა და ტექნოლოგიების მიმართ. სწორედ ასე იქმნება ღვინო, რომელიც აერთიანებს წარსულს, აწმყოსა და მომავალს.

© ღვინის კლუბი/vinoge.com