ბრიტანულ ჟურნალ Decanter-ის 2026 წლის თებერვლის ნომერში დაიბეჭდა ენდრიუ ჯეფორდის სტატია, სადაც ის უალკოჰოლო და დაბალალკოჰოლიანი ღვინოების შესახებ საუბრობს.
ჩვენი დრო წინააღმდეგობებითაა სავსე და ალბათ ამიტომაც არ უნდა გვიკვირდეს, რომ ღვინის სამყაროში ყველაზე უცნაური ფენომენი სწორედ ახლა იქცა ყველაზე აქტუალურ ტენდენციად. საუბარია ე.წ. NoLo ღვინოებზე — უალკოჰოლო და დაბალალკოჰოლიან სასმელებზე, რომლებიც ბოლო წლებში ელვის სისწრაფით იკავებენ ადგილს ბაზარზე.
თუმცა, მიუხედავად მათი პოპულარობისა, ამ კატეგორიის ზუსტი განსაზღვრება ჯერ კიდევ ბუნდოვანია. ევროკავშირსა და დიდ ბრიტანეთს ერთიანი ტერმინოლოგია არ დაუმკვიდრებიათ, მაშინ როცა აშშ მკაფიო საზღვრებს ავლებს: „უალკოჰოლო ღვინო“ 0.5%-ზე ნაკლებ ალკოჰოლს შეიცავს, ხოლო „ალკოჰოლისგან თავისუფალი“ — პრაქტიკულად ნულს. რაც შეეხება დაბალალკოჰოლიან ღვინოს, აქ განმარტებები იმდენად განსხვავებულია, რომ მომხმარებელს ეტიკეტზე მითითებული ალკოჰოლის პროცენტის შემოწმება უფრო სანდოდ მიაჩნია.
იმ პერიოდში, როდესაც მსოფლიოში ღვინის გაყიდვები მცირდება, NoLo კატეგორია სტაბილურ ზრდას აჩვენებს. პროგნოზების მიხედვით, უალკოჰოლო ღვინოების გაყიდვები მომდევნო წლებში წლიურად რამდენიმე პროცენტით გაიზრდება, ხოლო ბოლო წლების მონაცემები თითქმის ორჯერ გაზრდილ მოთხოვნაზე მიუთითებს.
და მაინც — რატომ უწოდებს ბევრი ამ ფენომენს უცნაურს?
საქმე გემოშია. მათთვის, ვისაც ნამდვილი ღვინის გემო კარგად ახსოვს და აფასებს, NoLo სასმელები ხშირად იმედგაცრუებას იწვევს. ისინი ზედაპირულია, „ცარიელი “ და არ გააჩნია ის სიღრმე, რაც ფერმენტაციით შექმნილ ღვინოს ახასიათებს. სინამდვილეში, ბევრი სრულიად უალკოჰოლო ალტერნატივა — ხილის წვენები, სმუზები, მინერალური წყლები, მაღალი ხარისხის ჩაი — ბევრად უფრო მდიდარ გამოცდილებას გვთავაზობს. ისინი ხშირად უფრო იაფიც არის, უფრო ჯანსაღიც და, რაც მთავარია, უფრო სასიამოვნოც.
ამ ფონზე ბუნებრივად ჩნდება კითხვა: საერთოდ უნდა ეწოდოს კი ამ სასმელებს „ღვინო“?
კლასიკური განსაზღვრებით — არა. ღვინო ალკოჰოლიანი, ფერმენტირებული ყურძნის წვენია. ალკოჰოლის მოცილებასთან ერთად ქრება ფერმენტაციის შედეგად წარმოქმნილი სირთულე და ხასიათიც. NoLo პროდუქცია, არსობრივად, უფრო გამაგრილებელი სასმელია, რომლის ერთ-ერთ ინგრედიენტად დენატურირებული ღვინო გამოიყენება. თუმცა ეს დებატი, პრაქტიკულად, უკვე წაგებულია.
რატომ? იმიტომ რომ თავად ღვინის ინდუსტრიას ეს კატეგორია სასიცოცხლოდ სჭირდება. ბაზრის კლების, მოხმარების შემცირებისა და ეკონომიკური წნეხის პირობებში NoLo შეიძლება გახდეს გზა, რომელიც მევენახეებსა და მწარმოებლებს გადარჩენაში დაეხმარება.
მთავარი მიზეზი კი კიდევ უფრო მოულოდნელია: მომხმარებლისთვის გემოს ნაკლოვანება გადამწყვეტი არ არის. ადამიანები, რომლებიც ალკოჰოლს არ სვამენ, მაინც ღვინოს ეძებენ — არა როგორც სასმელს, არამედ როგორც გამოცდილებას.
მათ სურთ ღვინის კულტურა, ისტორია და ელიტარულობის შეგრძნება. სურთ მძიმე ბოთლი, ლამაზი ეტიკეტი, ღვინის ჭიქა და რიტუალი. სურთ სასმელი, რომელიც საკვებს უხდება და ზედმეტად ტკბილი არ არის. სურთ იმ ოცნების შენარჩუნება, რომელიც ღვინოს უკავშირდება — თუნდაც თავად ღვინო იქ აღარ იყოს. ზოგიერთ მათგანს არც ფასის გადახდა აშინებს: ისინი მზად არიან გადაიხადონ ისე, როგორც ნამდვილ ღვინოში გადაიხდიდნენ.
სწორედ ამიტომ NoLo ტრენდი ნელ-ნელა პრემიუმ სეგმენტშიც იჭრება. ცნობილი შატოებიც კი იწყებენ უალკოჰოლო ვერსიების გამოშვებას, რაც კიდევ ერთხელ ადასტურებს, რომ ეს კატეგორია ღვინის სახელზე ისეა ჩაჭიდებული, როგორც მთამსვლელი კლდის კიდეს და უკან დახევას არ აპირებს.
რა თქმა უნდა, ხარისხი ნელ-ნელა უმჯობესდება. ზოგი მწარმოებელი უკვე ცდილობს არომატის, გაზიანობის, მსუბუქი სიტკბოს ან მუხის ნოტების დახმარებით „ცარიელი სივრცის“ შევსებას. თუმცა პრობლემები კვლავ რჩება: ტანინი ხშირად უხეშია, მჟავიანობა აკლია და მთლიანობაში სასმელი მაინც იშვიათად აღწევს ნამდვილ ბალანსს.
ამ ყველაფრის ფონზე ენდრიუ ჯეფორდი საკუთარ არჩევანსაც გულწრფელად ამხელს: ალკოჰოლისგან დასვენების პერიოდში ის NoLo ღვინოს კი არა, კარგ ჩაის, ციტრუსს ან ხარისხიან მინერალურ წყალს ირჩევს. იმიტომ, რომ ისინი ნამდვილად გამაგრილებელია — და რაც მთავარია, მათ აქვთ ის „შუაგული“, რომელიც ბევრ უალკოჰოლო ღვინოს აკლია.
© ღვინის კლუბი/vinoge.com