მე-19 საუკუნის იმერეთი მევენახეობისა და მეღვინეობის თვალსაზრისით მრავალფეროვან და დინამიკურ სივრცეს წარმოადგენდა, სადაც საუკუნეობრივი ტრადიცია მეცნიერულ დაკვირვებასა და პრაქტიკულ გამოცდილებასთან თანაარსებობდა. სწორედ ამ ისტორიული ფონის გააზრებას ემსახურება გამოცემა, რომელიც ღვინის ეროვნული სააგენტოს მხარდაჭერით, „ქართული ვაზისა და ღვინის კულტურის კვლევის სამეცნიერო პროექტის“ ფარგლებში მომზადდა.
წიგნი აერთიანებს ორ მნიშვნელოვან ნაშრომს, რომლებიც იმერეთის ვაზისა და ღვინის კულტურის სიღრმისეულ სურათს გვთავაზობს. ერმილე ნაკაშიძის ტექსტი მევენახეობის საკითხებს ეძღვნება და დეტალურად აღწერს ვენახების გაშენების წესებს, მოვლის პრაქტიკასა და ადგილობრივ თავისებურებებს. პარალელურად, მეღვინე ვაწაძის ნაშრომი მკითხველს იმერეთის მეღვინეობის სამყაროში ამოგზაურებს და ასახავს ღვინის დაყენების, შენახვისა და ხარისხის შეფასების ტრადიციულ მიდგომებს. ეს ტექსტები მხოლოდ დარგობრივი კვლევა კი არა, ეპოქის სულიერი და სოციალური რეალობის ამსახველი დოკუმენტებიცაა.
ნაშრომებში ყურადღება გამახვილებულია მე-19 საუკუნის ბოლოსთვის არსებულ მდგომარეობაზე: აღწერილია ვენახების ტიპები, მარნის იარაღები, ღვინის მახასიათებლები და იმ სირთულეები, რომელთა წინაშეც იმდროინდელი მევენახეები იდგნენ. განსაკუთრებული ადგილი ეთმობა ვაზის დაავადებებსა და მათ წინააღმდეგ ბრძოლის გზებს, ასევე ღვინის რეალიზაციის პროცესს, რაც იმდროინდელი მეღვინეობის ეკონომიკურ მნიშვნელობას ნათლად წარმოაჩენს.
აღნიშნული ტექსტები პირველად 1896 წელს გამოქვეყნდა კავკასიის ფილოქსერას კომიტეტის გამოცემაში. კომიტეტი მე-19 საუკუნის ბოლოს შეიქმნა იმ საფრთხეების საპასუხოდ, რომლებიც ევროპასა და კავკასიაში ვაზის სოკოვან დაავადებებსა და ფილოქსერას გავრცელებას უკავშირდებოდა, ასევე კომიტეტი მევენახეთა ინფორმირებასა და დარგის გადარჩენისთვის აუცილებელი გზების მოძიებას ისახავდა მიზნად.
ეს წიგნი ხელახლა აცოცხლებს მნიშვნელოვან ლიტერატურულ მემკვიდრეობას და განკუთვნილია მევენახეობისა და მეღვინეობის პროფესიონალებისთვის, მკვლევრებისა და სტუდენტებისთვის, ასევე ყველა იმ მკითხველისთვის, ვისაც ქართული ღვინის ისტორიული განვითარება აინტერესებს. გამოცემა სერიის „ქართული ვაზი და ღვინო: ლიტერატურული მემკვიდრეობა“ ნაწილია და კიდევ ერთხელ ადასტურებს, რომ ქართული მეღვინეობა ცოდნის, გამოცდილებისა და წერილობითი ტრადიციის განუყოფელი ერთიანობაა.
© ღვინის კლუბი/vinoge.com